Home  |  Artikels  |  Citaten


Che Guevara: moordenaar en knoeier


Humberto Fontova, 23 februari 2004


"STRAF eerst – VONNIS achteraf," zei de Koningin.
"Nonsens!" zei Alice luid.
"Haar hoofd eraf!" riep de Koningin zo luid ze kon.
–- Alice In Wonderland --

Men zegt dat Lewis Carroll een echte junkie was, zijn brein compleet versuft van de opium, toen hij "Alice in Wonderland" neerschreef. Een plaats waar de straf eerst komt en het vonnis achteraf, waar mensen die protesteren tegen de razernij zelf ter dood worden veroordeeld - wat een waanzin!

Had Carroll maar een beetje langer geleefd. Had hij Cuba maar kunnen bezoeken in 1959 toen elke krant van de New York Times tot de London Observer - toen elke expert van Walter Lippman tot Ed Murrow, elke auteur van Jean Paul Sartre tot Norman Mailer, elke TV presentator van Jack Paar tot Ed Sullivan de lof zong van de juridische wandaden en executie-orgieën van Fidel Castro en Che Guevara als de glorierijkste gebeurtenissen sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog.

"Om mensen naar het vuurpeloton te sturen is geen juridisch bewijs nodig", zou Carroll vernomen hebben van de hoofdinquisiteur, genaamd Ernesto "Che" Guevara. "Deze procedures zijn een archaïsch bourgeois detail. Dit is een revolutie! En een revolutionair moet een koelbloedige moordmachine worden, gemotiveerd door pure haat. Wij moeten de pedagogie creëren van de "paredon" (De Muur)!".

In alle eerlijkheid; Ed Sullivan heeft later zijn mening herzien. Hij doorzag de moordadige schijnvertoning, en was niet te beroerd om publiekelijk zijn spijt te betonen. Zo inviteerde hij twee jaar later verschillende pas vrijgekomen vrijheidsstrijders van de Varkensbaai - sommigen op krukken, anderen met ontbrekende ledematen - in zijn show voor een geldinzameling, waar hij hen als helden bestempelde en zelf het overdonderde applaus inzette. Wat mis ik Ed Sullivan.

Associated Press meldde vorige week:
"Op het Sundance Film Festival kreeg The Motorcycle Diaries, Robert Redfords film over Che Guevara, een staande ovatie." Men zei dat dit de enige film was die zo enthousiast werd onthaald.

Tijdens het eerste jaar van Castro's glorieuze revolutie was Che Guevara zijn belangrijkste scherprechter - een combinatie van Beria en Himmler, met een grote uitzondering: Che's afslachting van Cubanen (Che was zelf een Argentijn) overtrof Heinrich Himmlers vooroorlogse afslachting van Duitsers - in schaal, althans.

Nazi Duitsland werd een moderne maatstaf voor politieke terreur zelfs vóór de Tweede Wereldoorlog. Nochtans had het Nazi-regime, volgens zowel William Shirer als John Toland, in 1938 niet meer dan 20.000 politieke gevangenen. Tegen die tijd zouden de politieke terechtstellingen kunnen opgelopen zijn tot een paar duizend, en de meeste hiervan waren van afvallige Nazi's zelf tijdens de blinde afslachting van de zogenaamde "Nacht van de Lange Messen". De fameuze Kristallnacht die de beschaafde publieke opinie wereldwijd met zoveel afschuw vervulde veroorzaakte in totaal 71 doden. Dit alles in een land van 70 miljoen inwoners.

Cuba was een land van 6,5 miljoen in 1959. Nadat ze drie maanden aan de macht waren, hadden Castro en Che de vooroorlogse Nazi-terreur al overtroffen. Een overloper beweert dat Che 500 doodvonnissen tekende, een andere zegt meer dan 600. De Cubaanse journalist Luis Ortega, die Che al sinds 1954 kende, schrijft in zijn boek "Yo Soy El Che!" dat Guevara 1.897 man naar het vuurpeloton stuurde. In zijn boek "Che Guevara: A Biography" schrijft Daniel James dat Che zelf toegaf "verschillende duizende" executies te hebben bevolen tijdens de eerste jaren van het Castro regime.

Dus de omvang van de massamoord is onduidelijk. Dus het exacte aantal weduwen en wezen wordt betwist. Dus het aantal geblinddoekte mensen die Che - zonder enige vorm van proces - aan een paal liet binden en aan flarden liet schieten loopt in de honderden tot de duizenden.

Maar de massamoordenaar krijgt een staande ovatie van dezelfde mensen in de VS die gekant zijn tegen de doodstraf! Is er een psychiater in de zaal?

Tijdens de eerste drie maanden van de Cubaanse Revolutie waren er 568 executies voor het vuurpeloton. Zelfs de New York Times geeft dat toe. De voorafgaande "processen" choqueerden iedereen die er getuige van was. Het waren schaamteloze kluchten, ziekelijke schertsvertoningen. Vraag het aan Barry Farber. Hij was daar.

El Paredon

Maar wraak - laat staan gerechtigheid - had helemaal niets vandoen met dit bloedbad. Che's terreur in het fort La Cabaña in 1959 was identiek aan die van Stalin in de bossen van Katyn in 1940. Zoals Stalins afslachting van het Poolse officierenkorps in het woud van Katyn, zoals Stalins Grote Terreur tegen zijn eigen officierenkorps een paar jaar eerder, zo waren Che's vuurpelotonmarathons een perfect rationele en koelbloedige oefening die haar doel niet miste. Zijn bloedbad onthoofdde - letterlijk en figuurlijk - de eerste reeks Cubaanse Contra's.

Vijf jaar eerder had Che, als communistisch zwerver in Guatemala, gezien hoe het Guatemalteekse officierenkorps in opstand kwam tegen het Rode regime van Jacobo Arbenz en hem de aftocht liet blazen richting Tsjechoslovakije.

Che wilde geen herhaling in Cuba. Even belangrijk was de afschrikking die zijn bloedbad teweegbracht. Dit waren allemaal publieke terechtstellingen. En de executies, tot en met de uiteindelijke verbrijzeling van de schedel met een genadeschot van een massieve 0.45, afgevuurd vanop vijf passen, waren eveneens publiek. Guevara stond erop dat zijn manschappen de familie en vrienden van de terechtgestelde lieten passeren voor deze met bloed, beenderen en hersenen bespatte paredon (De Muur, en Pink Floyd had hiermee niets te maken).

De Rode Terreur was naar Cuba gekomen. "We maken onze harten wreed, hard, en onverzettelijk ... we zullen niet huiveren bij het zien van een zee van vijandelijk bloed. Zonder genade, zonder terughoudendheid, zullen we onze vijanden met duizenden tegelijk doden; laat ze verdrinken in hun eigen bloed! Laat er rivieren van bourgeois bloed vloeien - meer bloed, zo veel mogelijk." Aldus Felix Dzerzjinski, het hoofd van de Sovjet Tsjeka in 1918.

"Gek van razernij zal ik mijn geweer rood kleuren terwijl ik elke vijand afmaak die in mijn handen valt! Mijn neusgaten sperren zich open terwijl ik de scherpe geur smaak van buskruit en bloed. Met de dood van mijn vijanden bereid ik mijn wezen voor op de heilige strijd en vervoeg ik het proletariaat met een dierlijke kreet!"
Aldus Che Guevara's "Motorcycle Diaries", dezelfde dagboeken die net door Robert Redford in een hartverwarmende film zijn verwerkt - nogmaals, de enige film die vorige maand zo'n daverende, luidkeelse ovatie kreeg op het Sundance Film Festival. Blijkbaar heeft Redford dit lastige deel van Che's dagboeken weggelaten uit zijn ontroerende film.

De "scherpe geur van buskruit en bloed" heeft nooit de neusgaten van Guevara in een echt gevecht bereikt. Die geur kwam altijd van het op korte afstand vermoorden van geknevelde, geblinddoekte mensen. Hij was een ware Tsjekist: "Ondervraag je gevangenen altijd bij nacht", beval Che zijn verhoorders. "Een man valt gemakkelijker af te schrikken bij nacht, zijn mentale weerstand is dan altijd kleiner."

Che specialiseerde zich in psychologische foltering. Vele gevangenen werden uit hun cellen gesleurd, gekneveld, geblinddoekt en stonden tegen De Muur. De seconden tikten voorbij. De veroordeelde hoorde de grendel van het geweer klikken ..... en uiteindelijk - FUEGO!!

BLAM!! Maar het waren losse flodders. In zijn boek "Tocayo" schrijft de Cubaanse vrijheidsstrijder Tony Navarro hoe hij een man zag terugkeren naar zijn cel na zo'n beproeving. Hij was moedig vertrokken, met een grimas op zijn gezicht toen hij de hand schudde van zijn medegevangenen. Hij kwam terug als een mentaal wrak en trok zich dagenlang ineengedoken terug in een hoek van de smerige cel.

Een echte grappenmaker, deze Che Guevara. En dezelfde menigte die klaagt en jammert over de rechten van de Guantanamogevangenen geeft vandaag voor deze sadist een staande ovatie en tooit zich met zijn T-shirt!. Nogmaals, is er een psychiater in de zaal?

Che deed de Rode Koningin van "Alice in Wonderland" gelijken op Oliver Wendell Holmes. Zijn rolmodellen waren Lenin, Dzerzhinsky en Stalin.

Maar in het echte gevecht tartten zijn krankzinnigheden elke verbeelding. Vergeleken met Che "Leeuwenhart" Guevara, zou Groucho Marx in "Duck Soup" overkomen als Hannibal.

Zijn prestatie tijdens de invasie van de Varkensbaai spreekt boekdelen. Het invasie-plan omvatte een CIA-sectie die drie roeiboten zou sturen naar de kust van West-Cuba (350 mijl van de werkelijke landingsplaats) geladen met tijdgeschakelde Romeinse kaarsen, flesraketten, spiegels en bandopnames van gevechten.

Castro - Guevara
De sluwe Che ontcijferde meteen het imperialistische plan! Die kleine 300 mijl afwijking van de Varkensbaai was een doorzichtige list! De ECHTE invasie ging hier in de Pinar Del Rio gebeuren! Che kwam aangestormd met duizenden soldaden, groef zich in, en wachtte op de aanval van de "Yankee huurlingen". Ze hielden hun adem in toen het vuurwerk, de rookbommen en de spiegels hun werk deden, net voor de kust.

Drie dagen later gaf de rook- en spiegelshow zichzelf bloot en Che's manschappen marcheerden terug naar Havana. Het hoeft niet te verbazen dat de meesterlijke Commandant erin geslaagd was zichzelf te verwonden tijdens dit verhitte gevecht met een bandopnemer. De kogel boorde zich door Che's kin en ging naar buiten boven zijn slaap, en miste daarbij op een haar na zijn hersenen. Het lidteken is zichtbaar op alle foto's van de galante Che na april '61 (de foto van de posters en T-shirts was een jaar eerder genomen).

De Cubaanse romanschrijver Guillermo Cabrera Infante, een Fidelista op dat moment, denkt dat de wonde weleens van een mislukte zelfmoordpoging zou kunnen zijn.
"In geen geval!" zeggen de hagiografen John Lee Anderson, Carlos Castaneda en Paco Taibo. Ze blijven erbij dat het een ongeluk was, Che's pistool ging af, net onder zijn gezicht.

Prima, Che adepten. Misschien hebben jullie wel gelijk. Misschien zitten wij te hard op zijn kap. Misschien was de vernedering van de misleiding bij het missen van het voornaamste gevecht tegen de imperialistische huurlingen ten gevolge van een versterkte bandopname en een paar Romeinse kaarsen niet genoeg om een zelfmoord te veroorzaken.

In plaats daarvan, heeft de rode gloed van de flesraketten en de bandopname van ontploffende bommen Che in een Spaanse furie doen ontbranden. Hij trok zijn pistool en maakte zich klaar om te chargeren tegen de Yankee moloch. "Arriba muchachos!" brulde Che terwijl zijn manschappen met glimmende bajonetten uit hun loopgraven sprongen en lanceerde een aanval tegen een bandrecorder. Terwijl de versterkte soundtrack van "The Sands of Iwo Jima" loeide op de achtergrond stond Che op de geschutskoepel van een tank en keerde zich naar zijn manschappen. "Laten we ze van de kaart vegen!" schreeuwde hij terwijl hij met zijn pistool zwaaide zoals Clevon Little in "Blazing Saddles".

Toen slaagde hij erin zichzelf door de kin te schieten. Allemaal goed en wel.

Guevara

Ik noemde hem laf. Maar in alle eerlijkheid, we weten het niet. Om de eenvoudige reden dat de meest gevierde guerillero van de eeuw nooit heeft gevochten in een guerrilla-oorlog of iets dat er ook maar enigs­zins op gelijkt. Die paar kleine schermutselingen tegen Batista's leger in Cuba zouden door elke straatvechter bestempeld worden als doodvervelend. Che kon in Cuba niemand vinden die tegen hem wilde vechten. In Congo kon hij niemand vinden die mét hem wilde vechten. In Bolivië begon hij eindelijk een beetje van beiden tegen te komen. Hij werd er in snel tempo verraden, ten val gebracht en verslagen.

Spijtig genoeg blijft Che's nalatenschap van terreur en foltering tot op de dag van vandaag wereldwijd standhouden. Ik verwijs naar de leraars die zijn geschriften als verplichte lectuur opgeven.

Ik daag gelijk wie uit om een boek van Guevara werkelijk uit te lezen. Ik daag hen uit om zich doorheen de eerste vijf bladzijden te worstelen. Che's koeterwaals doet Barbara Streisand klinken als Cicero. Het doet Hillary's ghostwriters lezen als Dave Barry. Naast hem worden Al Gore en Hillary Rodham al gauw de lolligste grapjassen.

Eten, drank, gezelligheid, hartelijkheid, goede luim, kameraadschap - Guevara had er een afkeer van gelijk Dracula van een kruis. Hij ging door het leven met een eeuwig gefronste blik, zoals Bella Abzug ... bijna zoals Eleanor Clift.

Het was mijn professionele plicht om mezelf te pijnigen met Che Guevara's geschriften. Ik eindigde met glazen ogen, versufd, bijna catatonisch. Niets dat ooit geschreven is door een eerstejaars filosofiestudent (of een Total Quality Management goeroe) kan nog banaler, pedanter, depressiever of idioter zijn. Een voorbeeld:
"Het verleden doet zichzelf niet alleen voelen in het individuele bewustzijn - in hetwelk het residu van een systematisch op het isoleren van het individu georiënteerde opvoeding nog steeds sterk doorweegt - maar ook door het ware karakter van deze overgangsperiode in dewelke de handelsrelatie nog steeds bestaat, ook al is dit nog steeds een subjectief, nog niet gesystematiseerd, verlangen."
Haal even diep adem en laat ons verdergaan:
"In de mate dat we concrete successen boeken op theoretisch vlak - of, vice versa, in de mate dat we theoretische besluiten trekken met een ruim karakter op basis van onze concrete onderzoeken - zullen we een waardevolle bijdrage hebben geleverd aan het marxisme-leninisme en de zaak van de mensheid."
Sprenkel wat koud water in je gezicht en blijf nog even voor een tikkeltje meer:
"Het is nog steeds noodzakelijk om zijn bewuste participatie, individueel en collectief, uit te diepen in alle mechanismen van beheer en productie, en om dit te koppelen aan de idee van de behoefte aan technische en ideologische opvoeding, zodat we zien hoe nauw deze processen onderling afhankelijk zijn en hoe parallel hun vooruitgang wel is. Op deze wijze zal hij het complete bewustzijn van een sociaal wezen bereiken, hetgeen equivalent is aan zijn volledige bewustwording als menselijk wezen, eenmaal de ketens van de vervreemding verbroken zijn."
Jongens, toch! Het imago van deze druiloor verkoopt sleutelhangers en vodka! Nogmaals, is er een psychiater in the zaal?!

Doorheen zijn dagboeken jammert Che over deserteurs in zijn "guerrilla"-gelederen (verveelde adolescenten, tweederangs boeven en dronkelappen die legertje spelen in het weekend). Kan je hen dat KWALIJK nemen? Stel je voor dat je aan een kampvuur zit met een soort jojo die maar doorleutert over "subjectieve verlangens die nog niet gesystematiseerd zijn" en "nauw onderling afhankelijke processen en het complete bewustzijn van een sociaal wezen" - en die ook nog eens stinkt als een beerput (veruit de belangrijkse door Che afgewezen bourgeois uitspatting was het nemen van een bad).

Deze ongelukkige "deserteurs" werden als dieren achternagezeten, vastgebonden en teruggebracht naar de emotieloze Che, die een pistool tegen hun hoofd zette en zonder verpinken hun schedels aan flarden schoot.

Na dagenlang Che te hebben moeten aanhoren en ruiken, was dit misschien een opluchting.

Nurse Ratched, Doug Neidermeyer, kolonel Klink, majoor Frank Burns – naast Guevara lijken het allemaal de allerhartelijkste fuifnummers. Hier is de kerel die de feesthoofdstad van het halfrond heeft helpen omzetten in een enorm gevangenis- en dwangarbeiderskamp - in een plaats met de hoogste graad van (jeugd-) emigratie en zelfmoord van het halfrond, en waarschijnlijk van heel de wereld. In 1961 heeft Che zelfs een speciaal concentratiekamp voor "delinquenten" opgericht in Guanacahibes in het uiterste westen van Cuba. Deze "delinquentie" betrof dronkenschap, landloperij, gebrek aan respect voor de autoriteiten, luiheid en het spelen van luide muziek.

En het beeld van Che siert grungebands, jetsetmodellen en fuifnummers! Nogmaals, is er een psychiater in the zaal?

Wie kan Fidel verwijten in de eerste de beste kast te zijn gedoken toen deze jojo bij hem kwam aankloppen? Je mag van Fidel alles zeggen (zoals ik gedaan heb) behalve dat hij dom is. Guevara's hol gewauwel moet hem tureluurs gemaakt hebben. Het enige punt waarbij ik Fidel niets kan verwijten, het enige punt waar ik zelfs met hem kan meevoelen, is in zijn hunkering om zichzelf te verlossen van deze onuitstaanbare Argentijnse kalfskop.

Dat de Boliviaanse missie een zelfmoordonderneming was kon zelfs het kleinste kind zien. Fidel en Raul dachten er niet aan hem daar te vervoegen - daar kan je vergif op innemen.

En, inderdaad! Guevara salueerde en was al onderweg. Twee maanden later was hij dood. Bingo! Alweer een schot in de roos voor Fidel. Hij had zich van de Argentijnse lastpost verlost en zijn glorieuze revolutie had een mooie jonge martelaar, klaar voor de aanbidding door imbecielen over de hele wereld.

Che Guevara was onvoorstelbaar ijdel en episch dom. Hij was oppervlakkig, boers, wreed en lafhartig. Hij was vol van zichzelf, een doortrapte bedrieger en een intellectueel vacuum. Hij kwam in extase van een paar saaie slogans, sprak in clichés en was een uitslover voor propaganda.

Maar ach! Hij deed het WEL goed in een paar publiciteitsfoto's, hoge jukbeenderen en al! En wij vragen ons af waarom hij een hit is in Hollywood.

Bron: Che Guevara: Assassin and Bumbler.



Home  |  Artikels  |  Citaten